Door – Minke Boxma

Het is al laat in de avond van een mooie junidag in 2008 als mijn man mij afzet bij een opleidingscentrum in een kloostergebouw in het Brabantse Ossendrecht, waar het meerdaagse lesprogramma wordt gehouden. Het lesgeld en de logies heb ik betaald van de schadevergoeding dat het ziekenhuis mij heeft uitbetaald; dat leek mij wel zo symbolisch. Ik ben wat zenuwachtig en heb eigenlijk amper een notie waar ik mij voor had opgegeven. En dat de komende dagen en het daaropvolgende voortzetting van het leerproces, zo’n enorme positieve impact op mij zullen hebben, vermoed ik op deze avond totaal niet.

Nog geen maand eerder belde ik met Elisabeth, toen nog de enige HypnoBirthing-docent in het ganse land. Zij vertelde mij al enige tijd bezig te zijn met haar praktijk als zwangerschapscoach toen zij hoorde over ene Marie Mongan uit Amerika met haar HypnoBirthing-methode. Elisabeth deed niet moeilijk en belde naar het HypnoBirthing-instituut om hier meer informatie over te krijgen. Niet lang daarna zat zij in het vliegruig naar Amerika om, op persoonlijke uitnodiging van Marie Mongan, opgeleid te worden als docent HypnoBirthing. ‘Wel toevallig dat jij mij nu belt,’ zei Elisabeth. ‘Want ik heb gehoord dat zij volgende maand naar Nederland komt om Europese docenten op te leiden. Iets voor jou? Ik ken de persoon die dat organiseert. Zal ik je haar telefoonnummer geven?’  
Ik was Elisabeth op het spoor gekomen, doordat HypnoBirthing steeds maar op mijn virtuele pad bleef verschijnen. Net zoals iedereen in Nederland toen had ik er nog nooit van gehoord. Maar aangezien ik bezig was met mijzelf te oriënteren op het schrijven van een boek over natuurlijk bevallen, is het natuurlijk helemaal niet zo vreemd dat HypnoBirthing steeds verscheen in mijn opdrachten. Eerst sloeg ik die hints steeds over; ‘hypno’, brrr, doe ’s  ff normaal, zeg, dacht ik bij mijzelf.
Dat boek is er nooit gekomen. En dat terwijl ik er op dat moment zo stellig van overtuigd was dat míjn mening, míjn inzichten, míjn ervaring en míjn verhaal absolute ‘gamechangers’ zouden worden in ons dorre bevalklimaat. Maar wat te doen met die angst? Want het is die angst in onze cultuur, die ervoor zorgt dat wij met ons allen veel van die problemen juist zelf creëren. Maar hoe kom je af van angst?! Toen klikte ik een keertje wel op dat enge HypnoBirthing en zag al gauw dat ‘mijn’ boek allang geschreven was en ‘mijn’ methode allang ontwikkeld en in praktijk was gebracht! En veel, veel beter dan ikzelf ooit had kunnen verzinnen!

Ik zit in mijn eentje aan een twee persoons tafeltje in een hoekje van de foyer, wanneer ik het geluid van vermoeid voort slepende teenslippers hoor en al gauw verschijnt een mooie, goed verzorgde, maar ook zeer vermoeid ogende vrouw in mijn blikveld. Later zal blijken dat mijn schatting van haar leeftijd ver, ver onder de realiteit zit. Dit is mijn eerste ontmoeting met Verginia (afgezien van ons telefoongesprek waarin ik mij opgaf voor de lessen, die vanaf morgenochtend gaan beginnen), die nu druk bezig is om de allereerste Nederlandse HypnoBirthing-docenten opleiding mogelijk te maken.
En Verginia zit er duidelijk helemaal doorheen. Ze is geïrriteerd doordat ik mij bij de balie had gemeld en niet bij háár, zoals we eerder telefonisch hadden afgesproken. Maar, ach, dat kan er ook nog wel bij en Verginia neemt mij mijn geklungel duidelijk niet persoonlijk kwalijk en dus ploft ze neer op de andere stoel om kennis te maken. Drinken we er wijntje bij? Dat weet ik 15 jaar later niet meer, maar ik hoop van wel! Ze ontspant in ieder geval genoeg om bij mij even helemaal leeg te lopen over alle tegenslag dat haar vandaag heeft getroffen. Want, ookal kunnen wij het ons amper voorstellen op deze mooie, zwoele zomeravond, in Amerika woedt noodweer. En daardoor kan het vliegtuig van Marie en haar co-docent niet vertrekken en gaan deze dagen helemaal in de soep lopen. Wat moet ze nu doen? Er zijn cursisten gekomen uit alle hoeken van Europa, alleen voor háár, Marie Mongan, dus. Moest ze die nu allemaal weg sturen?! Dan declareren zij natuurlijk allemaal hun reiskosten bij haar en is zij de pineut! Of zelf de cursus geven?! Daarvoor is ze veel te onervaren met deze materie. Misschien hoeft ze alleen maar een paar uur te overbruggen en komt Marie gauw, maar ze weet het niet.
‘Weet jij wie zij is, Marie Mongan?’, vraagt ze mij met een nauwelijks waarneembaar Engels accent.
‘Eh, nou nee, eigenlijk niet.
‘Ze is wereldberoemd onder haar vakgenoten.‘ vertelt ze. ‘Ik heb hier flink wat, collega’s van me, hypnotherapeuten, die speciaal voor haar zijn gekomen.’
Hypnotherapeuten! Ik wiebel zenuwachtig op mijn stoel. Dat lijken mij toch wel hele rare mensen. Al de volgende dag zal blijken dat het gewoon prima, vrij normale mensen zijn, maar op dit moment vind ik toch echt wel een dingetje.
‘Maar ook veel mensen die de zwangerschapscursus willen leren geven, die door haar is samengesteld. Het kostte mij moeite om die groep te bereiken. In Engeland is haar methode heel populair. Daar had ik genoeg cursisten kunnen vinden, maar ik mocht daar niet werven van de verantwoordelijke voor de opleiding aldaar. Want die wil haar weer in Engeland hebben. Terwijl Marie mijzelf heeft benaderd om een cursus te kunnen geven op het continent. Ik doe dit samen met Coby. Daar werk ik vaak mee samen. Die staat nu op Schiphol te wachten. Geen idee wanneer ze er wel zijn. De laatste keer dat Marie belde was vanmiddag om te vertellen over die storm.’   
‘Wist ze hoelang die ongeveer zou duren?’ vraag ik.
‘Nee, het enige wat ze zei was: ‘Don’t you worry. We ‘ll be there on time.’’ Verginia rolt wanhopig met haar ogen.

Ik slaap slecht die nacht in mijn hotelkamertje/kloostercel. Niet eens omdat ik mij zorgen maak of Marie Mongan nu wel of niet kwam, maar eerder door alle indrukken van deze, voor mij onbekende wereld en de zorgen of ik dat wel kan: Engelstalige lessen volgen.
De eerste lesdag begint om half negen dus om half acht is het al lekker druk in de ontbijtzaal. Ik herken Verginia, die bij een groepje mensen aan een tafeltje zit en één blik op haar leert mij dat Marie Mongan nog steeds niet is gearriveerd. Met een aantrekkelijk gevuld dienblad laveer ik van het buffet naar een stoel die nog vrij is. Die bevind zich aan een tafeltje waar al 3 andere vrouwen zitten met wie ik kennis maak. Ze komen uit Zweden, Denemarken en Litouwen. Moeders, zoals ik. Allemaal dankbaar voor onze gezonde kinderen, maar allemaal opgescheept met een bevalervaring waarvan wij weten dat die ook best wel anders had gekund. Anders had gemoeten.
De wijzers van de klok naderen half negen en Verginia wordt almaar zenuwachtiger en zenuwachtiger, maar ze weet dat ze er niet meer omheen kan en staat dapper op en tikt tegen haar sap-glas en krijgt ons aller aandacht. De spanning stijgt. Iedereen vraagt zich af hoe ze dit gaat oplossen. Verginia schraapt haar keel. Wat zal ze doen? Iedereen weg sturen, geld terug beloven en de verdere claims het hoofd proberen te bieden? Vervangende les aanbieden? Zelf les geven?

We zullen het nooit te weten komen, want net op dat moment klinkt er rumoer bij de deur en komen er drie vrouwen binnen. Ik heb nog nooit iemand zo snel van de hel in de hemel zien belanden als Verginia, want daar staat, geflankeerd door haar co-teacher en Coby, Marie Mongan! En ik zweer het je: het is precies half negen!     
Een kleine, slanke vrouw, best wel oud, haar rug kaarsrecht en ogen helder en alert.
‘I told you: we ‘ll be here on time,’ zegt ze kalm en zeker tegen Verginia. Ze wordt amper gehoord. Zo druk is iedereen bezig met haar welzijn. Ja, natuurlijk ook wel met haar co-teacher, maar eigenlijk vooral met Marie. Hoe zijn ze uiteindelijk toch hier gekomen? Via een grote omweg met diverse andere vluchten. Hoe lang waren ze dan wel niet onderweg geweest? Wat! Zolang?! Dan zal ze wel erg moe zijn?! Moet ze niet wat eten? Ze wil zeker graag slapen nu? En zichzelf wat opfrissen, natuurlijk? Maar waar is haar bagage.
Kalm antwoord Marie namens haar collega en zichzelf op het vragenvuur. Geen idee waar hun bagage is. Ergens ter wereld op een vliegveld, neemt ze aan. En, nee ze willen niet rusten of wat dan ook. Het enige wat ze wensen is een kwartier tijd om wat te eten en daarna willen ze beginnen met de les.
Meteen al beginnen met de les?! Echt waar?!
Nu wordt het nog drukker en lawaaieriger in de eetzaal. Want iedereen moet nu toch heel snel diens eigen ontbijtspullen opruimen, tandenpoetsen op de kamer, en wat al niet meer! 
‘Ik probeerde je nog te bellen vanaf Schiphol, maar je nam niet aan,’ zegt Coby tegen Verginia. Maar die hoort haar niet eens. Zo druk is ze met het onthaal van hun gasten en het voort stuwen van hun cursisten.
En daar, te midden van al het gedraaf en gekakel om haar heen blijft zij heel rustig staan. Marie Mongan, die zo graag Mickey wordt genoemd. En ze herhaalt met nadruk:
‘I told you: We ‘ll be here on time.’